Minęło już nieco czasu odkąd został wybrany nowy papież. Medialne szaleństwo związane z tym wyborem już się uspokoiło. Przez jakiś czas nie można było uniknąć informacji o papieżu w prasie, radiu, telewizji. Można by rzecz, że nawet w lodówce był papież

Chciałbym skorzystać z okazji i napisać parę słów na temat tego, co myślę na temat instytucji papiestwa. O ile mogę zrozumieć konieczność powołania osoby, która ma zarządzać tym całym ustrojstwem jakim jest Kościół Rzymskokatolicki, o tyle nie rozumiem pewnych faktów, które się z tym wiążą.

Po pierwsze jak to jest, że papież „jest nieomylny”? Przecież to jest człowiek, który jest obarczony całą gamą wad i niedoskonałości. Nie może być wszechwiedzący, bo to byłoby irracjonalne. Nagle, po wyborze, „Duch Święty” napełnia go wszechwiedzą? Jeśli tak, to czemu papież nie zaczyna się orientować, że to wszystko to wierutna bajka? Podejrzewam, że nawet wśród katolików mało jest osób, które traktują serio ten cały dogmat o nieomylności papieża. Oczywiście, Watykan tłumaczy, że chodzi tu o nieomylność w kwestiach wiary i moralności. Ale przecież moralność to taka szeroka dziedzina. I co najciekawsze, to ten dogmat obowiązuje od 1870 roku. Można byłoby się raczej spodziewać, że został ogłoszony w średniowieczu. A jednak nie, to produkt dość racjonalnych czasów…

Konklawe. Też ciekawostka. Niby jest to pewna forma demokracji, ale mówi się o „działaniu Ducha Świętego”. Przecież żadną tajemnicą jest fakt, że przed konklawe kardynałowie ze sobą dyskutują i się „dogadują”. A wtedy im chodzi wyłącznie o jakieś interesy, często prywatne – związane z nowymi stanowiskami czy funkcjami. W dzisiejszym świecie, w którym rządzą finanse nie chce mi się wierzyć, że kardynałowie-elektorzy kierują się wiarą i dobrem kościoła. Oni kierują się finansowym dobrem kościoła. Wygląda na to, że ten „Duch Święty” to ma głowę na karku i umie zarządzać majątkiem. A taki niepozorny z niego gołąbek

A skoro już o majątku mówimy, to pomyślmy trochę o zasadzie ubóstwa. Cytując jedną z Ewangelii: „Dzieci, jakże trudno wejść do królestwa Bożego. Łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do królestwa Bożego.” No cóż. Watykan biednie nie wygląda. I nowy papież, który na razie wydaje się być skromny, tego tak łatwo nie zmieni.

Głośno się zrobiło o związkach partnerskich. Temat ten jest ważny nie tylko dla par jednopłciowych, ale również na par różnopłciowych. Oczywiście jest to temat światopoglądowy. A tam gdzie pojawia się problem światopoglądu, oczywiście musi swoje pięć groszy wtrącić Kościół Rzymskokatolicki, któremu wydaje się, że jako jedyny ma prawo mówić jak należy żyć w Polsce.

Ale do rzeczy. Związek partnerski jest w szczególności potrzebny parom jednopłciowym. Pary takie nie mają możliwości zawarcia związków małżeńskich, ponieważ konstytucja inaczej to definiuje. Próby zmiany konstytucji prawdopodobnie byłyby drogą przez mękę, zatem sprytnie wymyślono instytucję związku partnerskiego. Taka instytucja funkcjonuje już w wielu europejskich (również wyrosłych na „chrześcijańskiej kulturze”) krajach. Pary homoseksualne mogłyby korzystać z pewnych przywilejów (prawo do informacji zdrowotnej o partnerze, wspólne rozliczanie podatku, dziedziczenie itp.), które dzisiaj są dostępne w praktyce tylko dla małżeństw. Ale nie zapominajmy o całej rzeszy par heteroseksualnych, które żyją na tzw. „kocią łapę”, bo na przykład nie są przekonani co do małżeństw – po co naprawiać (brać ślub)  coś co jest sprawne (związek oparty na miłości, zaufaniu i oparciu, funkcjonujący wiele lat) – lub wiedzą, że pod presją rodziny musieliby wziąć ślub kościelny. Świat ewoluuje bardzo szybko, przepisy nie mogą być kostyczne i zezwalać tylko na archaiczne modele rodzin.

Kilka dniu temu pojawił się problem technicznego głosowania nad przekazaniem trzech projektów ustaw o związkach partnerskich do prac w sejmowych komisjach. Z jakiejś przyczyny zrobiła się z tego batalia o religię i zaściankowość. Cała rzesza konserwatywnych posłów zagłosowała przeciw. Dlaczego? No właśnie…

Dlatego, że tak powiedział ksiądz. No bo jak może facet z facetem? Albo kobieta z kobietą? Oni dobrze o tym wiedzą, przecież jeszcze będąc klerykami w seminarium niejednokrotnie próbowali „jak może facet z facetem”. I teraz krzyczą, bo przecież kto nagłośniej zawsze krzyczy „łapać złodzieja”?

Według Kościoła Rzymskokatolickiego prawdopodobnie jedyne cele życia człowieka to: prokreacja i uczęszczanie co niedziela do kościoła. Uczęszczanie do kościoła jest w praktyce równoznaczne z zasilaniem portfela proboszcza. A prokreacja też się w praktyce do tego sprowadza, bo przecież chrzest, ślub, pogrzeb kosztują. Zatem cała ta masa oszołomów, a szczególnie niejaka Krystyna Pawłowicz ma rację. Kościół, ze związków partnerskich, nie będzie miał pożytku. Ale (nie wiem jakim cudem dr hab.) Pawłowicz nie rozumie, że Polska to w założeniu jest kraj świecki, a nie katolicki, bo jej tak się podoba. Niestety społeczeństwo wybrało takich, a nie innych swoich przedstawicieli i wciąż cierpimi na problem wpływu KRK na politykę.

W Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej mamy pewien bardzo istotny punkt. Mianowicie artykuł 18.

Art. 18.

Małżeństwo jako związek kobiety i mężczyzny, rodzina, macierzyństwo i rodzicielstwo znajdują się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej.

Należy zwrócić uwagę na jedną rzecz. Istotnie małżeństwo jest zdefiniowane jako związek kobiety i mężczyzny, ale po przecinku jest już rodzina. Nie ma tam myślnika, nie ma tam słowa „czyli” lub podobnego. Jest przecinek. Czyli pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej znajdują się małżeństwa i rodziny. Rodzina nie jest zdefiniowana, ale ja jako rodzinę rozumiem minimum dwie osoby, które łączy związek emocjonalny, i które chcą się nazywać rodziną. To jest moja definicja, ale podejrzewam, że większość młodych Polaków się z tym by zgodziła. Kościół już nie ma prawa dyktować nam swojej definicji. Niech sobie uznają rodzinę tylko według swoich założeń. Prawo musi być dostosowane do dokumentów nadrzędnych – w tym wypadku Konstytucji, która jest całkiem liberalna w tej kwestii.

Mam nadzieję, że sprawa nie jest jeszcze skończona i w końcu katole przegrają sromotnie tę walkę.

P.S. A co o tym sądzi „Ryszard Ochódzki”?

No tak, to jest dopiero temat. Temat mieszania się Kościoła do polityki w Polsce jest szeroki i długi jak Wisła. Ale jest też dużo głębszy od Wisły

Chyba nikt nie będzie protestował, jeśli stwierdzę, że Kościół wypowiada się na tematy polityczne. Prawda jest oczywista. Co najwyżej mogą się pojawić głosy przeciwne stwierdzeniu, że Kościół nie powinien się wypowiadać na tematy polityczne. Z pewnością red. Tomasz Terlikowski, w swoim żywym wystąpieniu, pełnym emocji i górnolotnych słów, stwierdziłby, że kto tak twierdzi, nie ma moralności. Ale Terlikowski to skrajność. Poza tym pewnie jeszcze nie wie o tej stronie

Ale przejdźmy do sedna sprawy. Jak powinno to wyglądać w Polsce (cytat z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.:

Art. 25.

1. Kościoły i inne związki wyznaniowe są równouprawnione.
2. Władze publiczne w Rzeczypospolitej Polskiej zachowują bezstronność w sprawach przekonań religijnych, światopoglądowych i filozoficznych, zapewniając swobodę ich wyrażania w życiu publicznym.
3. Stosunki między państwem a kościołami i innymi związkami wyznaniowymi są kształtowane na zasadach poszanowania ich autonomii oraz wzajemnej niezależności każdego w swoim zakresie, jak również współdziałania dla dobra człowieka i dobra wspólnego.
4. Stosunki między Rzecząpospolitą Polską a Kościołem katolickim określają umowa międzynarodowa zawarta ze Stolicą Apostolską i ustawy.
5. Stosunki między Rzecząpospolitą Polską a innymi kościołami oraz związkami wyznaniowymi określają ustawy uchwalone na podstawie umów zawartych przez Radę Ministrów z ich właściwymi przedstawicielami.

Warto przeczytać punkt drugi. Władze są bezstronne w sprawach przekonań religijnych i światopoglądowych. Punkt czwarty, mówiący o podpisanym konkordacie nie zmienia tego faktu. Polskie państwo jest państwem świeckim, nie katolickim. Koniec i kropka.

A jak wygląda rzeczywistość… Tutaj już sytuacja jest bardziej skomplikowana. Kościół wtrąca się ze swoim zdaniem praktycznie w każdą dziedzinę. Wystarczy pójść i posłuchać kazania w niedzielę. Mało jest księży, którzy nie poruszą chociaż przez chwilę tematu okołopolitycznego. Ponadto jest również znany Redemptorysta z Torunia, który jawnie wyraża swoje zdanie polityczne.

A zatem jak powinno być:

1. Kościół nie wypowiada się na tematy polityczne i społeczne. Kościół ma swoich wiernych prowadzić przez życie, wskazywać dobre (według Kościoła) drogi rozwiązywania codziennych problemów.
2. Kościół nie organizuje marszów i pochodów w obronie jakiejś telewizji lub radia.
3. Kościół (jako społeczność hierarchiczna) ostro tępi jakiekolwiek działania polityczne w swoich szeregach.
4. Kościół nie podburza wiernych przeciwko władzy!

W szczególności Kościół nie powinien wypowiadać się na tematy:

• aborcji – przecież dobrze wiemy, że aborcja akurat dla wielu księży to „rozwiązanie problemu”,
• związków partnerskich – szczególnie, że to wśród księży jest największy odsetek homoseksualistów,
• mniejszości narodowych,
• finansów publicznych,
• wyborów (w szczególności podczas ciszy wyborczej),
• mediów,
• edukacji,
• obronności kraju.

Nie oszukujmy się. Wielu ateistów, to ludzie, którzy zaczęli się zastanawiać nad sensem wiary właśnie zainspirowani wypowiedziami Kościoła, które z wiarą wcale nie miały dużo wspólnego. Z jednej strony to dla nas ateistów dobrze, bo Kościół (akurat tutaj rzymskokatolicki) sam sobie strzela w stopę. Z drugiej strony jest źle, bo pogarsza nastroje społeczne. Raczej nie dojdzie w Polsce do tego, co się działo w 1979 roku w Iranie, kiedy to Chomeini przejmował władzę, ale bezmyślne wypowiedzi Kościoła powodują, że zamiast szerzyć miłość, katolicy szerzą nienawiść. A wszystko dlatego, że księża wypowiadają się na tematy, które nie są dla nich przeznaczone.

Wierzę, że za kilka lat w Polsce nastąpi poprawa. Nie dlatego, że ludzie będą bardziej świadomie podejmować decyzję na temat tego, kto lub co będzie źródłem ich wiedzy o moralności, ale dlatego, że po prostu przestaną chodzić na msze z lenistwa Wtedy też zdanie księży o polityce będzie mało istotne. Ale wciąż, w sposób pośredni (i często naginając przepisy o ciszy wyborczej) księża mają duży wpływ na naszą scenę polityczną. Żadna partia nie chce iść na otwartą wojnę z Kościołem Rzymskokatolickim. Oprócz oczywiście Ruchu Palikota, który ma (nie łudźmy się) marne szanse na wygranie wyborów.

Jak to mówią, mamy trzy konstytucyjne władze: wykonawczą, ustawodawczą i sądowniczą. Czwartą władzą są media (czasem tak samo głupie jak trzy pierwsze władze). A w naszym pięknym kraju nad Wisłą, Odrą i Bugiem mamy jeszcze piątą władzę w koloratkach, która bezczelnie wywiera wpływ na wszystkie cztery pozostałe.

Nie poruszyłbym tego tematu gdyby nie dzisiejsze „wydarzenie medialne”, czyli „expose” (byłego premiera) Jarosława Kaczyńskiego, prezesa Prawa i Sprawiedliwości. Oczywiście to nie expose, tylko jakaś garść propozycji mniej lub bardziej trafionych. Ja skupię się na jednym punkcie tego wystąpienia, mianowicie na propozycji: „Ustawowe zagwarantowanie nauczania historii, religii i języka polskiego„. Reszta propozycji dostępna jest na stronie wyżej wymienionej partii. Kto będzie chciał, to sobie znajdzie.

Nie ukrywam, że nie pałam sympatią do Prawa i Sprawiedliwości. Mogę nawet zaryzykować stwierdzenie, że jest to jedna z najbardziej szkodliwych społecznie i ekonomicznie grup ludzi, które kiedykolwiek pojawiły się w Polsce. Ale ponieważ nie czas i nie miejsce na to, żeby roztrząsać się nad ekonomią, gospodarką, edukacją i bezpieczeństwem zajmijmy się jednym konkretnym tematem: religią w szkole.

Tak się składa, że jestem już z pokolenia, które miało to nieszczęście, że lekcje religii już były przeprowadzane w szkołach, a nie salach katechetycznych na plebaniach. Tak samo ocena z religii pojawiała się już na świadectwach szkolnych mojego pokolenia. Kiedy byłem uczniem podstawówki już miałem delikatnie olewczy stosunek do lekcji religii, więc niewiele pamiętam. W technikum natomiast na lekcjach religii najczęściej rozwiązywało się prace domowe z innych przedmiotów, przygotowało do sprawdzianów albo, jak już nie było nic konkretnego do roboty, grało po prostu w karty. Z perspektywy tamtych czasów uważałem, że religia jest kompletnie w szkole niepotrzebna, bo przecież zajęcia to fikcja, strata czasu i oczywiście pieniędzy.

Dzisiaj, już będąc nieco starszym i posiadając nieco więcej informacji na temat faktycznych stosunków państwo-kościół rzymskokatolicki moje zdanie ewoluowało. Teraz uważam, że skandalem, usankcjonowanym prawnie, jest przeprowadzanie przedmiotu religia w szkołach. Pozwólcie, że wymienię dlaczego uważam, że jest to skandal:

1. Nauczyciel, który uczy jakiegokolwiek przedmiotu (poza oczywiście religią) musi w posiadać wyższe wykształcenie w kierunku zgodnym z nauczanym przedmiotem lub ukończone studia podyplomowe w tym kierunku. Jeśli nie posiada takich kwalifikacji jego zatrudnienie jest możliwe tylko pod warunkiem uzyskania zgody z wojewódzkiego kuratorium oświaty. W praktyce takich zgód się nie wydaje ponieważ chętnych z kwalifikacjami na to miejsce raczej nie brakuje. Co jeśli ksiądz katecheta nie posiada wyższego wykształcenia (znam osobiście taki przypadek)? Otóż nic. Dyrektor szkoły pro forma wyśle do kuratorium prośbę o zgodę na zatrudnienie takiego katechety, a kuratorium pro forma odpowie, że w przypadku religii ważna jest misja od biskupa, a nie kwalifikacje. Właściwie to dyrektor mógłby w ogóle tej prośby o zgodę nie wysyłać i nikt by nawet nie pisnął, że tak nie powinno być – nikt nie chce zadzierać z klerem.
2. Oprócz wyższego wykształcenia każdy nauczyciel powinien posiadać kwalifikacje pedagogiczne – kurs pedagogiczny. Na studiach ze specjalnościami pedagogicznymi jest to realizowanie w trakcie ich trwania, a pozostali mogą po prostu ten kurs zrobić w jednym z wielu ośrodków szkoleń. W przypadku braku przygotowania pedagogicznego obowiązuje podobna procedura jak w przypadku braku wykształcenia. Zapytanie o zgodę do kuratorium. I tutaj znowu kuratorium odpowie w ten sposób – liczy się misja.
3. No właśnie. Misja od biskupa. Każdy katecheta, świecki, sutannowy czy habitowy, musi posiadać coś w rodzaju licencji na uprawianie demagogii religijnej w szkole – misję od biskupa. Krótko mówiąc to biskup, na wniosek proboszcza decyduje kto może zostać katechetą.
4. A skoro to biskup na wniosek proboszcza decyduje kto może zostać katechetą, to w praktyce proboszcz przychodzi do dyrektora szkoły i mówi, że należy zatrudnić tę konkretną osobę jako katechetę. Dyrektor szkoły właściwie nie ma nic do powiedzenia.
5. I dyrektor takiego katechetę zatrudnia. Ok, jeśli jest to osoba świecka – praca dla takiej osoby jest jedynym źródłem dochodu. Ale jeśli to jest ksiądz… Ksiądz jest traktowany dokładnie tak samo jak każdy inny nauczyciel – otrzymuje umowę o pracę i wynagrodzenie zgodne z Kartą Nauczyciela (wysokość pensji zależna od stopnia awansu zawodowego nauczyciela i gwarantowane podwyżki). Czyli, krótko mówiąc, ksiądz dostaje pieniądze za marnej jakości pracę z budżetu samorządów (bo to one finansują szkoły). Dlaczego praktycznie nigdy proboszcz nie jest katechetą, tylko wysyła wikariuszy? Dlatego, że wikariusz w szkole sobie zarobi jako katecheta i proboszcz nie musi się z nim dzielić „zarobkiem z posługi”.

Informacje, które tutaj przedstawiłem to znane mi bardzo dobrze sytuacje z pierwszej ręki. Myślę też, że tych kilka punktów wystarczająco mocno pokazuje jak bardzo konkordat jest ponad prawem (i rozsądkiem).

Ale czas wrócić do pomysłu zaprezentowanego przez PiS. „Ustawowe zagwarantowanie nauczania historii, religii i języka polskiego„. Ładnie brzmi, tak wręcz populistycznie. Problem w tym, że:

• nauczanie języka polskiego jest zagwarantowane w podstawie programowej na każdym szczeblu nauczania aż do matury,
• nauczanie historii jest zagwarantowane w podstawie programowej na każdym szczeblu nauczania aż do matury,
• nauczanie religii jest również zagwarantowane w podstawie programowej na każdym szczeblu nauczania aż do matury.

Więc o co chodzi? Chodzi o to, żeby wytworzyć atmosferę, w której to Polak-katolik jest narodem uciskanym i zabrania mu się uczyć języka, historii i religii w jego własnym kraju. Otóż nie! Prezes Kaczyński mówi tym samym językiem, który jest uczony w szkołach i uczył się tej samej historii, która jest uczona teraz w szkołach (chociaż on zupełnie inaczej ją pojmuje). A religia? No przecież jest w szkołach! I to nawet na specjalnych warunkach. Zatem czego on jeszcze chce?! No właśnie pewnie chodzi o jeszcze więcej religii w szkole. Tylko wrzucił religię do jednego worka razem z językiem polskim i historią, żeby się nikt nie zorientował, że tak naprawdę to zależy mu na religii.

Osobiście uważam to za kompletnie bezzasadny wniosek. Bardzo nieprzemyślane i populistyczne żądanie.

A jakie jest moje zdanie na temat religii w szkole? Jest bardzo proste. Ponieważ mamy konstytucyjnie zagwarantowaną wolność wyznania w Polsce, a cały ciąg wydarzeń historycznych sprawił, że największą grupą wyznaniową są rzymscy katolicy to moja propozycja rozwiązania problemu wygląda następująco:

1. Zajęcia z religii mogą być przeprowadzane w szkołach lub w salach katechetycznych (preferowane).
2. Szkoły udostępniają sale lekcyjne dla katechezy na zasadach odpłatności, płatność pokrywana jest przez związek wyznaniowy (nie tylko kościół rzymskokatolicki). Ceny nie muszą być wcale wysokie – liczy się fakt komercyjnego wynajęcia sali.
3. Katecheci (świeccy i duchowni) nie są zatrudniani przez szkoły i nie są z punktu widzenia prawa nauczycielami. Świeccy katecheci zatrudniani są przez proboszczów.
4. Ocena z religii nie figuruje na świadectwie szkolnym.
5. Ministerstwo Edukacji nie ingeruje w program nauczania religii czyli nie istnieje podstawa programowa dla tego przedmiotu.
6. Likwidowany jest również przedmiot etyka jako substytut religii dla uczniów nieuczęszczających na religię.

Czyż tak nie jest prosto i klarownie? To związek wyznaniowy powinien się zamartwić o budowanie wiary wśród dzieci swoich wiernych i to związek wyznaniowy powinen to sfinansować (akurat kościół rzymskokatolicki mógłby to zrobić z powodzeniem). To nie powinno być obowiązkiem państwa. Ale cóż… Konkordat został podpisany.

Czy ateista jest zły?

Karol Marks; Źródło: Wikipedia

Odpowiedź na to pytanie właściwie jest dość prosta. Był kiedyś pewien facet, który jeszcze dwadzieścia kilka lat temu był jednym z najbardziej czytanych autorów świata (chociaż nudny był przeokropnie), który stwierdził, że religia to opium ludu. Dzisiaj jego nazwisko raczej kojarzy się negatywnie i raczej nie spotkamy teraz ulicy Karola Marksa w żadnym mieście (a przecież były!).

Mimo, że marksizm dzisiaj jest uznany za złą ideologię, a niektórzy posuną się do stwierdzenia, że nawet morderczą, to przyrównanie religii do opium jest wciąż aktualne i nikt o normalnych zmysłach nie będzie się kłócił, że jest złe. Podejrzewam, że dzisiaj należałoby odrobinę zaktualizować to stwierdzenia (no bo kto w końcu dzisiaj używa opium!?). Może „religia – maryśka dla mas”? Mniejsza z tym. Istotne jest porównanie przytruwania się narkotykiem i religii.

No bo wbrew pozorom podobieństw jest całkiem sporo (na przykładzie katolicyzmu):

1. Narkotyki ogłupiają – wiara też. Wystarczy popatrzeć na: kreacjonistów, fanatyków, dewotki, obrońców krzyża itp.
2. Niektóre narkotyki, po zażyciu powodują, że człowiek odczuwa przyjemność – niektórzy po wizycie w kościele też twierdzą, że czują się lepiej. Ale ten stan szybko mija i pojawia się później ponarkotyczny/pokościelny kac.
3. Na narkotykach stracisz pieniądze. Idziesz do kościoła i też musisz kupić „działkę”- dać na tacę. Poza tym jakakolwiek posługa religijna (większa działka) kosztuje oczywiście dużo więcej.
4. Niektóre narkotyki powodują, że człowiek staje się agresywny. Patrz obrońcy krzyża.
5. Środowisko dilerów jest środowiskiem przestępczym. Księża też mają nie mało przestępstw na sumieniu.
6. Dilerzy narkotyków nie płacą podatków. No patrz! Księża też nie!
7. Diler stara się jak najmocniej Cię związać ze sobą. Ksiądz też! Na dodatek straszy, że jak nie będziesz „brać” to będziesz się smażył w piekle. Swoją drogą mogliby coś innego wymyślić, a nie takie porównanie kulinarne…

Ale są również różnice pomiędzy wiarą i narkotykami:

1. Diler narkotyków raczej jest chudy i nie rzuca się w oczy. Ksiądz za to raczej chudy nie jest i łatwo rzuca się w oczy.
2. Po narkotykach nie wolno prowadzić pojazdów mechanicznych. Po mszy niestety można.
3. Noszenie symbolu liścia konopi indyjskich jest ogólnie źle przyjmowane. Krzyż jest wszechobecny.
4. I niestety największa i najgorsza różnica: wiara jest dozwolona, narkotyki nie. Należy obu zabronić!

Mimo wszystko, Marks miał rację. Praktykując religię tracisz czas, pieniądze i zdrowie. A samopoczucie tylko złudnie się poprawia.